(Amsterdam- Treaty’1997)

 

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY

 

ZDECYDOWANE ustanowić warunki dla zastosowania zasad subsydiarności i proporcjonalności, zagwarantowanych Artykułem 3b Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w celu bardziej precyzyjnego zdefiniowania kryteriów ich zastosowania oraz zapewnienia ich ścisłego przestrzegania i konsekwentnej realizacji przez wszystkie instytucje;

 

WYRAŻAJĄC WOLĘ zapewnienia, że decyzje zostają podjęte w sferze możliwie najbliższej obywatelom Unii;

 

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 25 października, zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie procedur realizacji zasady subsydiarności;

 

POTWIERDZAJĄ, że wnioski Rady Europejskiej z Birmingham z dnia 16 października 1992 roku oraz ogólne podejście do zastosowania zasady subsydiarności, uzgodnione w trakcie spotkania Rady Europejskiej w Edynburgu w dniach 11-12 grudnia 1992 roku będą nadal przyświecać działaniom instytucji Unii, jak również rozwojowi zastosowania zasady subsydiarności, oraz, w tym celu

 

UZGODNIŁY następujące postanowienia, które zostaną załączone do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską:

 

(1)Podczas wykonywania przyznanych uprawnień, każda instytucja zapewni, że zasada subsydiarności jest przestrzegana. Zapewni też zgodność z zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą wszelkie działania Wspólnoty nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia celów Traktatu.

 

(2)Zastosowanie zasad subsydiarności i proporcjonalności respektuje ogólne postanowienia i cele Traktatu, szczególnie w odniesieniu do utrzymania w pełni acquis communautaire oraz równowagi instytucjonalnej; nie wpływa na zasady opracowane przez Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do stosunku pomiędzy prawem krajowym a prawem Wspólnoty i powinno uwzględniać Artykuł F(4) Traktatu o Unii Europejskiej, zgodnie z którym „Unia zapewnia sobie środki, konieczne do osiągnięcia swoich celów i prowadzenia swoich polityk.”

 

(3)Zasada Subsydiarności nie kwestionuje uprawnień, przyznanych Wspólnocie Europejskiej Traktatem, zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości. Kryteria określone w drugim akapicie Artykułu 3b Traktatu odnoszą się do dziedzin, w których Wspólnota nie posiada wyłącznych kompetencji. Zasada subsydiarności zapewnia wskazówki, w jaki sposób uprawnienia te mają być realizowane na poziomie Wspólnoty. Subsydiarność jest koncepcją dynamiczną i powinna być stosowana w świetle celów, określonych w Traktacie. Umożliwia ona rozszerzenie działań Wspólnoty w granicach jej uprawnień, gdy wymagają tego okoliczności, i odwrotnie – ich ograniczenie lub umorzenie, gdy przestają one być uzasadnione.

 

(4)Dla każdego proponowanego aktu ustawodawczego Wspólnoty, należy przedstawić powody, na jakich akt ten oparto w świetle uzasadnienia jego zgodności z zasadami subsydiarności i proporcjonalności; przyczyny dla stwierdzenia, że cele Wspólnoty mogą zostać lepiej osiągnięte należy poprzeć wskaźnikami jakościowymi lub, wszędzie gdzie jest to możliwe, ilościowymi.

 

(5)Dla uzasadnianych działań Wspólnoty, obydwa aspekty zasady subsydiarności muszą zostać spełnione: cele proponowanego działania nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte w wyniku działania Państw Członkowskich w ramach ich krajowych systemów konstytucyjnych i z tej przyczyny mogą zostać w większym stopniu osiągnięte w wyniku działania podjętego przez Wspólnotę.

 

Podczas badania, czy wymieniony powyżej warunek został spełniony należy stosować następujące wytyczne:

  • rozpatrywana kwestia ma aspekty ponadnarodowe, które nie mogą być w wystarczającym stopniu regulowane działaniem Państw Członkowskich;

 

  • same działania Państw Członkowskich lub brak działania Wspólnoty może być sprzeczny z wymogami Traktatu (takimi, jak potrzeba skorygowania zaburzeń konkurencji lub unikania ukrytych ograniczeń dla handlu czy wzmocnienia spójności ekonomicznej i społecznej) lub może w inny sposób znaczącą zaszkodzić interesom Państw Członkowskich;

 

  • działanie na poziomie Wspólnoty przyniesie wyraźne korzyści z powodu skali lub skutków, w porównaniu z działaniem na poziomie Państw Członkowskich.

(6)Forma działania Wspólnoty powinna być możliwie najprostsza, zgodna z zadowalającym osiągnięciem celu danego środka i potrzebą efektywnej egzekucji. Wspólnota uchwala te działania jedynie w koniecznym zakresie. Wobec równości innych czynników, dyrektywy powinny być preferowane w stosunku do rozporządzeń, a dyrektywy ramowe – w stosunku do szczegółowych środków. Dyrektywy, przewidziane Artykułem 189 Traktatu, o ile są wiążące dla każdego Państwa Członkowskiego, do którego zostały zaadresowane w związku z oczekiwanym wynikiem, powinny pozostawiać władzom krajowym wybór formy i metod.

 

(7)Odnośnie charakteru i zasięgu działania Wspólnoty, środki Wspólnoty powinny w możliwie największym zakresie podlegać decyzjom krajowym, zgodnie z zabezpieczeniem celu zastosowanego środka i przestrzeganiem wymogów Traktatu. Przestrzegając prawa Wspólnoty należy zwrócić uwagę na respektowanie utrwalonych krajowych ustaleń oraz organizacji i działania systemów prawnych Państw Członkowskich. Tam, gdzie jest to właściwe i zgodne z potrzebą właściwego wykonania, środki Wspólnoty powinny zapewniać Państwom Członkowskim alternatywne sposoby osiągnięcia celów środków.

 

(8)Jeżeli zastosowanie zasady subsydiarności nie prowadzi do podjęcia działania przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie muszą w swoich działaniach postępować zgodnie z ogólnymi zasadami, określonymi w Artykule 5 Traktatu poprzez podjęcie wszystkich właściwych środków dla zapewnienia spełnienia ich obowiązków przewidzianych Traktatem oraz poprzez powstrzymanie się przed podjęciem jakiegokolwiek środka, który mógłby zagrozić osiągnięciu celów Traktatu.

 

(9)Bez naruszenia tego prawa do inicjatywy, Komisja powinna:

  • z wyjątkiem przypadków o wyjątkowo pilnym lub poufnym charakterze, prowadzić szerokie konsultacje przed zaproponowaniem ustawodawstwa oraz, gdzie jest to właściwe, publikować dokumenty konsultacyjne;

 

  • uzasadniać znaczenie swoich propozycji w odniesieniu do zasady subsydiarności; gdzie jest to konieczne, towarzyszące propozycji memorandum objaśniające może zawierać szczegółowe informacje w tej sprawie. Finansowanie działań Wspólnoty w całości lub w części z budżetu Wspólnoty wymaga wyjaśnienia;

 

  • brać pod uwagę potrzebę, by wszelkie obciążenia, finansowe lub administracyjne, dla Wspólnoty, rządów krajowych, władz lokalnych, operatorów ekonomicznych i obywateli były minimalne i proporcjonalne do wyznaczonego celu;

 

  • przedkładać sprawozdanie roczne Radzie Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie zastosowania Artykułu 3b Traktatu. Takie sprawozdanie roczne przekazane zostaje także Komitetowi Regionów oraz Komitetowi Ekonomicznemu i Społecznemu.

(10)Rada Europejska uwzględni sprawozdanie Komisji, opisane w czwartym myślniku punktu 9 w sprawozdaniu o postępach Unii, które składa Parlamentowi Europejskiemu zgodnie z Artykułem D Traktatu o Unii Europejskiej.

 

(11)Przestrzegając w pełni obowiązujące procedury, Parlament Europejski i Rada rozpatrzą, jako integralną część ogólnego badania wniosków Komisji, zgodność z Artykułem 3b Traktatu. Dotyczy to pierwotnego wniosku Komisji oraz poprawek do wniosku, przewidywanych przez Parlament Europejski i Radę.

 

(12)W toku procedur określonych w Artykułach 189b i 189c Traktatu, Parlament Europejski jest informowany o stanowisku Rady w sprawie zastosowania Artykułu 3b Traktatu w drodze oświadczenia o przyczynach, które spowodowały przyjęcie przez Radę jej wspólnego stanowiska. Rada informuje Parlament Europejski o przyczynach, na których podstawie całość lub część wniosku Komisji uznano za niezgodną z Artykułem 3b Traktatu.

 

(13)Zgodność z zasadą subsydiarności rozpatrywana jest zgodnie z zasadami określonymi Traktatem.

Informacje