29 maja Warszawa gościła prawdziwego rewolucjonistę – przywódcę rewolty studenckiej w Paryżu w 1968 roku a aktualnie współprzewodniczącego frakcji Zielonych w Parlamencie Europejskim: Daniela Cohn-Bendita.



29 Maja o godzinie 12 [url=www.daniel-cohn-bendit.org] Daniel Cohn-Bendit [/url] spotka się ze studentami na Uniwersytecie Warszawskim w Pałacu Kazimierzowskim i będzie zachęcał do głosowania za wejściem Polski do UE w zbliżającym się referendum, organizatorem spotkania jest warszawska Grupa Referendalna ZIELONI.

Daniel Cohn-Bendit – publicysta, polityk, członek francuskiej partii zielonych Les Verts, deputowany do Parlamentu Europejskiego. Od stycznia 2002 sprawuje funkcję Współprzewodniczącego Grupy Zieloni/Wolny Sojusz Europejski w Parlamencie Europejskim.

Urodził się 4 kwietnia 1945 roku w Montaubau we Francji. Lata szkolne Daniel Cohn – Bendit spędził w Niemczech (Oberhambach). Po powrocie do Francji (dzięki niemieckiemu stypendium repatriacyjnemu) podjął studia socjologiczne w Uniwersytecie Narterre, znajdującym się na przedmieściach Paryża. W latach 60-tych stał się sławny jako rzecznik i lider majowych rozruchów w Paryżu. Po tragicznej śmierci lewicującego studenta Benno Ohnesorg, zastrzelonego w Berlinie, Daniel Cohn – Bendit złożył deklarację w czerwcu 1967 roku, że zapał rewolucyjny, mimo śmierci ofiary w Niemczech, nie zmniejszy się. W lutym 1968 roku spotkał na kongresie Wietnamskim w Berlinie Rudiego Dutschke. Po próbie zamordowania Rudiego Dutschke, ówczesny Przewodniczący SDS, Karl Dietrich Wolff, zaakceptował zaproszenie Daniela Cohna – Bendita, żeby wygłosić mowę w Nanterre. Wydalony z Francji po wydarzeniach 1968 roku, przebywał we Frankfurcie i zaangażował się w ruch „Kinderladen” oraz w założenie grupy zwanej „Walka Rewolucyjna (Revolution aerer Kampf)Wraz Joschką Fischerem był członkiem Frankfurcie grupy „Sponti”, która prowadziła społeczną rewolucję poprzez takie środki, jak walki uliczne i agitacje, w takich kompaniach jak Hoechst i Opel. Centralnym organem tej sceny był alternatywny magazyn miejski „Pflasterstrand”. Od 1978 Daniel Cohn – Bendit pracował jako publicysta we Frankfurcie. Został również czołowym rzecznikiem, kiedy „Scene” opowiedziała się za parlamentarnym systemem i wsparła (Die GRÜNEN). Kiedy w 1978 roku banicja Daniela we Francji została odwołana, zdecydował się pozostać w Niemczech.

W 1984 został członkiem Zielonych i był jednym z najbardziej zdeterminowanych oponentów eko -socjalistycznego fundamentalizmu. Jako „Realo-Green” wspierał Ministra ds. Środowiska w Hesji za jego kadencji. Po wygranych wyborach we Frankfurcie w marcu 1989 roku, powstała koalicja czerwono-zielona pod przewodnictwem burmistrza Volkera Hauffa. Ta szansa stała się nowym wyzwaniem dla Daniela Cohna-Bendita. Hauff powołał trzech reprezentantów Partii Zielonych do swego Urzędu Miejskiego. Danielowi Cohnowi – Benditowi przypadła w udziale godność honorowego radnego miejskiego w nowo utworzonym biurze ds. spraw wielokulturowych. Podczas politycznych debat dotyczących planowanych restrykcji w prawie konstytucyjnym, mających na celu ograniczenie możliwości uzyskania azylu (1992), opowiadał się za wprowadzeniem jasnego prawa imigracyjnego i liberalnych praw oraz regulacji w prawie obywatelstwa. W trakcie kongresu partii Bündnis 90/DIE GRÜNEN w listopadzie 1993 roku, został nominowany do udziału w wyborach do PE, a jego nazwisko znalazło się na 8 miejscu na liście. Te funkcje sprawuje od czerwca 1994. Od 1994 roku pracował także dla szwedzkiej stacji telewizyjnej DRS, jako gospodarz programu „Literaturclub”. W 1990 roku został deputowanym Parlamentu Europejskiego z ramienia francuskich Zielonych (Les Verts). W latach 1994-1999 był deputowanym Parlamentu Europejskiego, startując do wyborów z ramienia niemieckich Zielonych. W trakcie prac w PE opowiadał się za militarną interwencją w celu wsparcia Bośniackich Muzułmanów (1992). W okresie sprawowania parlamentarnej kadencji, zrezygnował z urzędu honorowego radcy miejskiego we Frankfurcie. W 1999 roku został wiodącym kandydatem francuskich Zielonych (LES VERTS) do PE. LES VERTS otrzymało 9,72% głosów w trakcie wyborów do PE, a Daniel Cohn-Bendit po raz kolejny mandat parlamentarny.

Jest członkiem Komisji Kultury, Młodzieży i Edukacji, Mediów i Sportu, zastępcą w Komisji ds. Spraw Zagranicznych, Bezpieczeństwa i Obrony oraz zastępcą w Komisji ds. konstytucyjnych.

Wybrane publikacje: „Linksradikalismus-Gewaltkur gegen die Alterskrankheit des Kommunismus”, „Agitationsmodell für eine Revolution” (1968), „Der große Basar” (1976), „Reden über das eigene Land: Deutschland” (1987 with others), „Wir haben sie so geliebt, die Revolution” (1987, 2nd edition 1998), „1968: Die letzte Revolution, die noch nichts vom Ozonloch wusste” (1988, together with Joschka Fischer, Alexander Gauland, and Jörg Twenhöven), „Einwanderbares Deutschland oder Vertreibung aus dem Wohlstandsparadies? (1991, with others), „Heimat Babylon: das Wagnis der multikulturellen Demokratie” (1992; with Thomas Schmid), „Petit Dictionaire de l’Euro” (1998 together with Olivier Duhamel), „Euro für alle. Das Währungs-Wörterbuch” (with Olivier Duhamel), (in various languages), „Une envie de politique” (1998, with Lucas Delattre and Guy Herzlich). „Xénophobies” (1998 with Thomas Schmid)

Filmy: „C’esta vie” (1991), „Juden in Frankfurt” (1993)

Godności: tytuł doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu w Tilburgu w Holandii (1997); Révélation politique” (honorowy tytuł za specjalne osiągnięcia przyznany przez Trombinoscope w 1998)

Strona www: www.daniel-cohn-bendit.org

Informacje